مناجات منظوم , منسوب حضرت امیر المومنین (ع)
مناجات منظوم حضرت امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) به نقل از «صحیفه علویه»
مناجات منظوم
| متن عربی | ترجمه استاد حسین انصاریان |
|---|---|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ | به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‌اش همیشگى است |
| لَكَ الْحَمْدُ يَا ذَا الْجُودِ وَالْمَجْدِ وَالْعُلَىٰ تَبارَكْتَ تُعْطِى مَنْ تَشَاءُ وَتَمْنَعُ | |
| ستایش ویژه توست ای صاحب جود و بزرگواری و برتری فرخنده‌ای تو عطا کنی به هرکه خواهی و منع کنی از هرکه خواهی | |
| إِلٰهِى وَخَلَّاقِى وَحِرْزِى وَمَوْئِلِى إِلَيْكَ لَدَى الْإِعْسَارِ وَالْيُسْرِ أَفْزَعُ | |
| معبودم و آفریدگارم و نگهدارم و پناهم به‌جانب تو در سختی و آسانی پناه می‌آورم | |
| إِلٰهِى لَئِنْ جَلَّتْ وَجَمَّتْ خَطِيئَتِى فَعَفْوُكَ عَنْ ذَنْبِى أَجَلُّ وَأَوْسَعُ | |
| معبودم، اگر خطایم بزرگ و انبوه است پس گذشت تو از گناه من بزرگ‌تر و گسترده‌تر است | |
| إِلٰهِى لَئِنْ أَعْطَيْتُ نَفْسِىَ سُؤْلَها فَهَا أَنَا فِى رَوْضِ النَّدَامَةِ أَرْتَعُ | |
| معبودم، اگر خواهش نفسم را به نفسم واگذاشتم اینک در مرغزار پشیمانی می‌گردم | |
| إِلٰهِى تَرىٰ حَالِى وَفَقْرِى وَفاقَتِى وَأَنْتَ مُنَاجاتِى الْخَفِيَّةَ تَسْمَعُ | |
| معبودم، بدحالی و تهیدستی و نیازم را می‌بینی و تو مناجات پنهان مرا می‌شنوی | |
| إِلٰهِى فَلا تَقْطَعْ رَجَائِى وَلا تُزِغْ فُؤُادِى فَلِى فِى سَيْبِ جُودِكَ مَطْمَعُ | |
| معبودم، امیدم را قطع مکن و منحرف مساز قلبم را، که من به باران جودت طمع دارم | |
| إِلٰهِى لَئِنْ خَيَّبْتَنِى أَوْ طَرَدْتَنِى فَمَنْ ذَا الَّذِى أَرْجُو وَمَنْ ذَا أُشَفِّعُ ؟ | |
| معبودم، اگر محرومم کنی یا از پیشگاهت برانی پس به چه کسی امیدوار شوم و چه کسی را شفیع گیرم؟ | |
| إِلٰهِى أَجِرْنِى مِنْ عَذَابِكَ إِنَّنِى أَسِيرٌ ذَلِيلٌ خَائِفٌ لَكَ أَخْضَعُ | |
| معبودم، از عذابت پناهم ده که من اسیر و خوار و ترسانم و برایت فروتنی می‌کنم | |
| إِلٰهِى فَآنِسْنِى بِتَلْقِينِ حُجَّتِى إِذَا كَانَ لِى فِى الْقَبْرِ مَثْوَىً وَمَضْجَعُ | |
| معبودم، با تلقین دلیل، همراهم باش در آن زمان که در قبر منزل و خوابگاهم باشد | |
| إِلٰهِى لَئِنْ عَذَّبْتَنِى أَلْفَ حِجَّةٍ فَحَبْلُ رَجَائِى مِنْكَ لَايَتَقَطَّعُ | |
| معبودم، اگر هزار سال مرا عذاب نمایی رشته امید من از تو قطع نمی‌شود | |
| إِلٰهِى أَذِقْنِى طَعْمَ عَفْوِكَ يَوْمَ لَا بَنُونَ وَلَا مالٌ هُنَالِكَ يَنْفَعُ | |
| معبودم، مزه گذشتت را به من بچشان آنگاه که نه فرزندان و نه مال در آن زمان سود نرساند | |
| إِلٰهِى لَئِنْ لَمْ تَرْعَنِى كُنْتُ ضَائِعاً وَ إِنْ كُنْتَ تَرْعَانِى فَلَسْتُ أُضَيَّعُ | |
| معبودم، اگر مرا حمایت نکنی تباه شده‌ام و اگر حمایتم کنی، تباهی نپذیرم | |
| إِلٰهِى إِذَا لَمْ تَعْفُ عَنْ غَيْرِ مُحْسِنٍ فَمَنْ لِمُسِىءٍ بِالْهَوَىٰ يَتَمَتَّعُ | |
| معبودم، اگر از غیر نیکوکاران نگذری پس امید کسی که با هوس کامروایی می‌کند کیست؟ | |
| إِلٰهِى لَئِنْ فَرَّطْتُ فِى طَلَبِ التُّقَىٰ فَهَا أَنَا إِثْرَ الْعَفْوِ أَقْفُو وَأَتْبَعُ | |
| معبودم، اگر در طلب تقوا کوتاهی کردم پس اینک دنبال گذشت توأم و سراغ آن می‌روم | |
| إِلٰهِى لَئِنْ أَخْطَأْتُ جَهْلاً فَطَالَمَا رَجَوْتُكَ حَتَّىٰ قِيلَ ما هُوَ يَجْزَعُ | |
| معبودم، اگر از روی جهالت خطا کردم تا آنجا به تو امید بستم که درباره‌ام گفته شد باک ندارد | |
| إِلٰهِى ذُنُوبِى بَذَّتِ الطَّوْدَ وَاعْتَلَتْ وَصَفْحُكَ عَنْ ذَنْبِى أَجَلُّ وَأَرْفَعُ | |
| معبودم، گناهم بلندتر و بزرگ‌تر از کوه‌های برافراشته شده ولی چشم‌پوشی تو از گناه من بزرگ‌تر و برفرازتر است | |
| إِلٰهِى يُنَحِّى ذِكْرُ طَوْلِكَ لَوْعَتِى وَذِكْرُ الْخَطَايَا الْعَيْنَ مِنِّى يُدَمِّعُ | |
| معبودم، یاد عطای همیشگی‌ات آتش دلم را خنکی می‌بخشد و یاد گناهان، دیدگانم را اشک‌بار می‌کند | |
| إِلٰهِى أَقِلْنِى عَثْرَتِى وَامْحُ حَوْبَتِى فَإِنِّى مُقِرٌّ خَائِفٌ مُتَضَرِّعُ | |
| معبودم، لغزشم را نادیده گیر و گناهم را پاک کن من اقرار به گناه دارم و هراسان و نالانم | |
| إِلٰهِى أَنِلْنِى مِنْكَ رَوْحاً وَرَاحَةً فَلَسْتُ سِوىٰ أَبْوَابِ فَضْلِكَ أَقْرَعُ | |
| معبودم، از سوی خود آسایش و راحتی به من ده که من جز درهای احسان تو را نمی‌کوبم | |
| إِلٰهِى لَئِنْ أَقْصَيْتَنِى أَوْ أَهَنْتَنِى فَمَا حِيلَتِى يَا رَبِّ أَمْ كَيْفَ أَصْنَعُ | |
| معبودم، اگر مرا دور کنی یا سبکم انگاری پس چه چاره کنم ای پروردگار و چه سازم؟ | |
| إِلٰهِى حَلِيفُ الْحُبِّ فِى اللَّيْلِ سَاهِرٌ يُناجِى وَيَدْعُو وَالْمُغَفَّلُ يَهْجَعُ | |
| معبودم، سوگند خورده عشق، در شب بیدار است راز و نیاز و دعا می‌کند ولی شخص بی‌خبر می‌خوابد | |
| إِلٰهِى وَهَذَا الْخَلْقُ مَا بَيْنَ نَائِمٍ وَمُنْتَبِهٍ فِى لَيْلِهِ يَتَضَرَّعُ | |
| معبودم، از این مردم گروهی در خوابند و گروهی دیگر شب‌بیدار و زاری می‌کنند | |
| وَكُلُّهُمُ يَرْجُو نَوَالَكَ رَاجِياً لِرَحْمَتِكَ الْعُظْمىٰ وَفِى الْخُلْدِ يَطْمَعُ | |
| و همه آنان عطای تو را امید دارند و امیدوار رحمت بزرگ تواند و به بهشت تو طمع ورزند | |
| إِلٰهِى يُمَنِّينِى رَجَائِى سَلامَةً وَقُبْحُ خَطِيئاتِى عَلَىَّ يُشَنِّعُ | |
| معبودم، امید من در دلم آرزوی سلامتی می‌کند و زشتی گناهانم مرا به رسوایی تهدید می‌نماید | |
| إِلٰهِى فَإِنْ تَعْفُو فَعَفْوُكَ مُنْقِذِى وَ إِلّا فَبِالذَّنْبِ الْمُدَمِّرِ أُصْرَعُ | |
| معبودم، اگر بگذری گذشتت نجات‌بخش من است ور نه با گناهم به عرصه نابودی در افتم | |
| إِلٰهِى بِحَقِّ الْهَاشِمِيِّ مُحَمَّدٍ وَحُرْمَةِ أَطْهارٍ هُمُ لَكَ خُضَّعُ | |
| معبودم، به‌حق محمّد هاشمی نسب و به حرمت پاکانی که نزد تو فروتن‌اند | |
| إِلٰهِى بِحَقِّ الْمُصْطَفىٰ وَابْنِ عَمِّهِ وَحُرْمَةِ أَبْرارٍ هُمُ لَكَ خُشَّعُ | |
| معبودم، به‌حق محمّد مصطفی و پسر عمویش و به حرمت نیکوکارانی که برای تو فروتن‌اند | |
| إِلٰهِى فَأَنْشِرْنِى عَلَىٰ دِينِ أَحْمَدٍ مُنِيباً تَقِيّاً قَانِتاً لَكَ أَخْضَعُ | |
| معبودم، مرا در رستاخیز بر دین احمد برانگیز تائب و پرهیزگار و عابد و فروتن در پیشگاهت | |
| وَلَا تَحْرِمَنِّى يا إِلٰهِى وَسَيِّدِى شَفاعَتَهُ الْكُبْرىٰ فَذاكَ الْمُشَفَّعُ | |
| ای خدا و آقایم، مرا محروم مساز از شفاعت بزرگ محمّد که شفاعتش پذیرفته است | |
| وَصَلِّ عَلَيْهِمْ مَا دَعَاكَ مُوَحِّدٌ وَنَاجَاكَ أَخْيارٌ بِبَابِكَ رُكَّعُ | |
| و بر ایشان درود فرست تا هرگاه که موّحدی تو را بخواند و خوبان با تو مناجات کنند و در برابرت به رکوع پردازند | |
| و نیز در «صحیفه علویه» مناجات منظوم دیگری از آن حضرت روایت‌شده که اوّل آن «یا سامِعَ الدُّعاء» است؛ ولی چون مشتمل بر واژه‌های مشکل و لغات ناآشنا بود و ما بنابر خلاصه‌نویسی داریم از ذکرش خودداری نمودیم. | |
| ثَلاثُ کَلَماتٍ مِنْ مَوْلانا عَلِیٍّ عَلَیْهِ السَّلام فِی الْمُناجاةِ: | |
| سه جمله از مولایمان علی (درود بر او) در باب مناجات: | |
| إِلٰهِى كَفىٰ بِى عِزّاً أَنْ أَكُونَ لَكَ عَبْداً، وَكَفىٰ بِى فَخْراً أَنْ تَكُونَ لِى رَبّاً، أَنْتَ كَما أُحِبُّ فَاجْعَلْنِى كَما تُحِبُّ. | معبودم مرا این عزّت بس است که بنده تو باشم و برایم این افتخار کافی است که تو پروردگار من باشی، تو آنچنانی‌که دوست دارم، مرا هم چنان کن که دوست داری. |