در حدیث حسن از حضرت صادق(علیه‌السلام) نقل‌شده: چون مؤمن را در قبر می‌گذارند، او را ندا می‌کنند: اول عطایی که به تو دادیم بهشت است و اول عطایی که به تشیـیع‌کنندگان جنازه تو دادیم آمرزش گناهان ایشان است؛
و در حدیث دیگری فرمود: اول تحفه‌ای که در قبر به مؤمن می‌دهند آن است که هرکس را همراه جنازه او بوده می‌آمرزند؛
و در حدیث دیگری فرمود: هرکه جنازه مؤمنی را همراهی کند تا او را دفن کنند، حق‌تعالی در قیامت هفتاد فرشته بر او می‌گمارد که او را همراهی کنند و برایش از قبر تا جایگاه حساب استغفار نمایند؛
و فرمود: هرکه یک طرف جنازه را بگیرد، بیست‌وپنج گناه کبیره‌اش آمرزیده می‌شود و اگر چهار طرف را بگیرد از گناهانش خارج می‌شود؛
و باید جنازه را چهار نفر بردارند و برای کسی که تشیـیع جنازه می‌کند، بهتر است اول دست راست میت را که جانب چپ جنازه است به دوش راست خود بردارد، سپس پای راست میت را باز به دوش راست بردارد، آنگاه از پشت جنازه برود و پای چپ میت را به دوش چپ بردارد، سپس دست چپ میت را که جانب راست جنازه است به دوش چپ بردارد و اگر بار دیگر بخواهد چهارگوشه تابوت را بگیرد، از پیش جنازه نرود، بلکه از جانب پشت جنازه بازگردد و باز به همان روش عمل کند؛
و اکثر علما برعکس گفته‌اند، اول ابتدا به دست راست جنازه، سپس به‌پای راست، آنگاه به‌پای چپ، سپس به دست چپ و موافق احادیث معتبر صورت اول بهتر است و اگر هر دو صورت را بجا آوردند بهتر می‌باشد؛
و افضل آن است که دنبال جنازه، یا پهلوها راه رود نه پیش جنازه و ظاهر اکثر احادیث آن است که اگر جنازه مؤمن باشد، جلوی آن راه رفتن خوب است و در جنازه‌ی آنکه خلاف مذهب اهل‌بیت است خوب نیست، زیرا ملائکه او را به عذاب استقبال می‌کنند و سواره رفتن دنبال جنازه مکروه است.
از رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل‌شده: هرکـه جنـازه ببینـد این دعا را بخواند: