مگر بیهوده هان ای موش خاموشچو افتادی در آتش در همی جوش
خلاف شرع و دین کردی شدی مستاگر خونت بریزم جای آن هست
مرا استاد پندی داد نیکوکز آن پند آمدم فرخنده مه رو
مرا گفتا که تو بیرون مبر سراگر فیلی و خصم از پشه کمتر
مشو ایمن که کم یا بیش گرددزنیش او ترا دل ریش گردد
مشو از فکر او ایمن که ناگاهدر اندازد ترا از مکر در چاه
نکردم پند استادان فراموشمرا آن پند شد چون حلقه در گوش
ببر از من امید رستگاریبجز مردن دگر کاری نداری
نخواهی رستگار آمد ز دستمکه بسیاری کمین تو نشستم