بخش ۷ — گاه جان ميبخشي و گاهي دل از ما ميبري كس نداند…

فيض را در تابة سوداي خود افكندة

داريش در بيقراري هر چه خواهي ميكني

ميشود آخر دلت غواص بحر من لدن

بس در و گوهر كه از چشم بر آب انداختي

شد كنار همدمان درياي خون از اشگ فيض

قصة پر غصه‌اش تا در ميان انداختي

تا كه باشم تا كه باشم بر در اميد و بيم

در ضميرم گه ثواب و گه عقاب انداختي

جواب آن غزل مولويست فيض كه گفت

اگر تو يار نداري چرا طلب نكني

شوي در عشق حق فاني بماني جاودان باقي

چه فيض از ما سواي حق نه اين بيني نه آن بيني

سر اين شهد بپوشان اي فيض

نيست در دهر خريدار كسي

من خود دارم بنقد دردي

آيا تو در اين سرا چه داري

بر گفتة فيض اهل دلي نكته نگيرد

گوينده پس پردة ما بلكه تو باشي

خود را اگر نه بيني از وصل گل بچيني

كار تو فيض اينست خود را نديده باشي

دل مضطرب نداري خبري ز حال فيضت

مگر از غم نگاري ستمي كشيده باشي

از فيض تو سوخت فيض دلرا

او را تو ميان جان كجائي

اگر جان در ره جانان كني فيض

ببزم وصل جاویدان در آئي

دل چه در باختي اي فيض ز جان هم بگذر

كز سر جان چه گذشتي همه جانان بيني

اين نيم جان خود را در راه دوست در باز

تا چند باشي اي فيض در ننگ زندگاني

من ندانم كيستم يا چيستم

اين قدر دانم كه رستم از خودي

چه مي‌آئي ايجان درين خاكدان

خوشا حال تو گر نثارش شوي

خاموش باش فيض كه از وصف برتر است

ديگر مگو چنين و چنانست آن يكي

سر من و در تو تا نفس بود در تن

كه فيض را نبود غير تو تمنائي

ز فيض تا نفسي هست مژده وصلي

كه عن قريب رود زين سراچة فاني

بهاري كن سراسر عمر را فيض

ز روي ساقي و جام پياپي

اوصاف تو راست فيض مظهر

سيماي توام ز من چه پرسي

ديد مرا جان فشان گشته بداغش نشان

گفت كه فيض آشناست مدعيان اجنبي

عقل نمانده در سرم فيض بخواه عذر من

عاقلة من است عشق مي‌كنم ار جنايتي

هر غزلي كه طرح شدفيض بديهه گويدش

معني بكر آورد تا ببرد بكارتي

چون غزلهاي دل افروز و جهانسوز تو فيض

سخنيرا كه دهد نور نديده است كسي

هر چه او با تو ميكند نيكوست

فيض آخر جز او كرا داري

جواب مولويست اين فيض كو گفت

اگر درد مرا درمان فرستي

سهل باشدفيض آسان كردن دشوار خود

سعي كن آسان كني بر ديگري دشواركي

شوي چه مست از آن باده روي يار نكو

بكوش فيض كه اين شيوه راز كف ننهي

ميگريزد زاهد خشك از سماع شعر تر

فيض را اين گفتگوها سود دارد اندكي

فيض اگر گردن كشد از طاعت گردنكشان

بر تطاول عرض هستي سود دارد خيلكي

چه مرگ ميطلبي چون شدي حزين اي فيض

خوش است مرگ اگر برگ مرگ ساز كني

برغم انف گروهي كه سر كشند اي فيض

بكش تو پا سره بر از گليم درويشي

هزار شكر كه پيوسته فيض را دل و جان

معطر است ز عطر نسيم درويشي

شكر آن در گوشها کوشندفيض

هان مكن اسرار را اظهار هي

حديثي زان دهان نشنيدي اي فيض

تو شور شكرستان را چه داني

اي فيض عقل و هوش و دل و دين و جان بده

چون وصل دوست يافتي اينها چه ميكني

غزلي بخوان ز شعر ترم بود آنكه در سخنان فيض

ز دهان خود نمكي زني ز لباس خود شكري كني

فيض جان داد بجانان آخر

قطره پيوست بعمان كسي

با آتش عشق در جنت فيض

گر راه دادي رضوان چه كردي

ز لب شكر فروشت دل فيض خواست كامي

نه اجابتي نمودي نه مرا جواب دادي

تا در دل فيض جاي كردي

مي باردش از كلام خوبي

دل فيض از غم عشقي زند هاي

مگر روزي به پيوندد بهوئي

فيض ز دامانم ار دست فراداشتي

ني دل او خستمي ني شده پا بستمي

بيش ازين شاعري مكن اي فيض

اين سخنهاي كم ز كم تا كي

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *