مقاله ثانی و ثلثون
سؤال مرغی دیگر
دیگری پرسید از اوکای پیشواهست گستاخی در آن حضرت روا
گر کسی گستاخیئی یابد عظیمبعد از آن از پی درآید ترس و بیم
چون بود گستاخی آنجا بازگودر معنی برفشان و راز گو
گفت هر کس را که اهلیت بودمحرم راز الوهیت بود
گر کند گستاخیئی او رارواستزانکه دایم راز دار پادشا است
لیک مرد راز دان راز دارکی کند گستاخیئی او شرم دار
چون ز چپ باشد ادب حرمت زر استیک نفس گستاخیئی از وی رواست
مرد اشتربان که باشد برکنارکی تواند بود شه را راز دار
گر کند گستاخیئی چون اهل رازماند از ایمان و وز جان نیز باز
کی تواند داشت زیدی در سپاهزهره گستاخیئی در پیش شاه
گر براه آید وشاقی اعجمیهست گستاخی او از خرمی
او چو دیوانه بود در شور عشقمیرود بر روی آب از زور عشق
ور بود سوزنده سودای عشقدست بر سر مانده ازغوغای عشق
جمله رب داند نه اب داند نه ربمیکند گستاخیئی از فرط حب
خوش بود گستاخی او خوش بودزانکه آن دیوانه چون آتش بود
در ره آتش سلامت کی بودمرد مجنون را ملامت کی بود
چون ترا دیوانگی آید پدیدهرچه تو گوئی ز تو بتوان شنید