منت ایزد را و حمد بیشمارهم سپاس او را و شکر آشکار
جان ما در بوستان حمد توواله و مست از صفات مجد تو
دل که طوطی شکر خوان ثناستمست عشق و عندلیب خوش نواست
در مقام عجز حیران آمدههم سر انگشتش بدندان آمده
بس درود بینهایت از خداباد بر جان رسول مجتبی
ان تعدوا نعمة الله کرد یادداد لاتحصوا بسوز ودرد داد
آنکه باشد این درودش دایمامرهم درد و دوای جان ما
جان به کلی شیفته در کار تستای رسول او تشنه دیدار تست
از سر لطفی بسوی او نگرتا به بیند روی تو در او نگر
همچنان دل در تحیر فرد بودگاه اندر حمد و گاهی درد بود
حق تعالی ار مدد درها گشادو اتفاق ختم این نسخه بداد
روز سه شنبه بوقت استوابیستم روزی بد از ماه خدا
در صفا وذوق و در آسایشیدمبدم وقت خوش از بخشایشی
پانصد و هشتاد و سه بگذشته سالهم زتاریخ رسول ذوالجلال
گفت عطار از همه مردان سخنگر توهم مردی بخیرش یاد کن
چون به توفیق تو بنوشتم کتابختم شد والله اعلم باالصواب
«پایان»