خطبۀ در نعت و توحید خدایكرده بود انشا بزرگی رهنمای
سجع بود آن خطبه رنجی برده بودپیش شیخ كركان آورده بود
چون بخواند آن خطبه را در پیش اوخواست تحسین طبع دوراندیش او
شیخ گفتا بر دلم صد غم نهادآن دل بیكاركاین برهم نهاد
هر كه دل زنده‌ست در سودای دیننبودش بی هیچ شك پروای این
یك نشان مرد بیكار این بودشغل مشغولان پندار ابن بود
مرد را آن خطبه بر دل سرد شدخجلتش آورد و رویش زرد شد
حال من با این كتاب اینست و بسحجت بیكاری دینست و بس
چند گوی آخر ای دل تن بزننفس را خاموش كن گردن بزن
چند شعر چون شكر گوئی تو خوشهمچو بادامی زفان در كام كش
پنبه را یكبارگی بركش ز گوشدر دهن نه محكم و بنشین خموش