| وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ | از سخنان آن حضرت است(۱) |
| لِلّهِ بِلادُ فُلان، فَقَدْ قَوَّمَ الاَْوَدَ، وَ داوَى الْعَمَدَ. اَقامَ السُّنَّةَ، وَ | خداوند شهرهای فلان را خیر دهد، چه اینکه کژی ها را راست کرد و درد را درمان نمود. سنّت را به پا داشت، |
| خَلَّفَ الْفِتْنَةَ. ذَهَبَ نَقِىَّ الثَّوْبِ، قَليلَ الْعَيْبِ. اَصابَ خَيْرَها، | و فتنه را پشت سر انداخت. با جامه پاک و کم عیب از دنیا گذشت. به خیر حکومت رسید |
| وَ سَبَقَ شَرَّها. اَدّى اِلَى اللّهِ طاعَتَهُ، وَ اتَّقاهُ بِحَقِّهِ. رَحَلَ وَ تَرَكَهُمْ | و از بدی آن پیشی جست. بندگی حق را به جا آورد، و حقّ تقوای او را مراعات نمود. از میان رفت و مردم را |
| ــــــــــــــــــــــــــــــــــ | ۱ در اینکه این سخنان درباره کیست، رک: سیری در نهج البلاغه، استاد شهید مطهری، آخر فصل مربوط به عمر. (ویراستار) |
| فى طُرُق مُتَشَعِّبَة، لايَهْتَدى فيهَا الضّالُّ، وَ لايَسْتَيْقِنُ الْمُهْتَدى. | در راههای گوناگون رها کرد، که گمراه در آن هدایت نیابد، و راه یافته پابرجای بر یقین نماند. |