| وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ | و گفتار آن حضرت است |
| فى سُحْرَةِ الْيَوْمِ الَّذى ضُرِبَ فيهِ | سحرگاه روزی که ضربت به فرق مبارکش رسید |
| مَلَكَتْنى عَيْنى وَ اَنَا جالِسٌ، فَسَنَحَ لى رَسُولُ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ | نشسته بودم که خواب مرا گرفت، و رسول خدا صلّی اللّه علیه وآله |
| وَآلِهِ، فَقُلْتُ: يا رَسُولَ اللّهِ، ماذا لَقيتُ مِنْ اُمَّتِكَ مِنَ الاَْوَدِ وَاللَّدَدِ! | بر من آشکار شد، گفتم: ای پیامبر خدا، چه کجی ها و دشمنی ها از امت تو دیدم! |
| فَقالَ: ادْعُ عَلَيْهِمْ. فَقُلْتُ: اَبْدَلَنِى اللّهُ بِهِمْ خَيْراً مِنْهُمْ، وَ اَبْدَلَهُمْ | فرمود: به آنان نفرین کن. گفتم: خداوند بهتر از آنان را به من عنایت کند، و به جای من |
| بى شَرّاً لَهُمْ مِنّى. | شری را بر آنان گمـارد. |
| - يَعْنى بِالاَْوَدِ الاِْعْوِجاجَ، وَ بِاللَّدَدِ الْخِصامَ، وَ هذا مِنْ اَفْصَحِ الْكَلامِ.- | منظـور از «اَوَد» کجـی و «لَـدَد» دشمنی است، و این از فصیح ترین سخنان اسـت. |