| مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلى اَهْلِ الْكُوفَةِ عِنْدَ مَسيرِهِ مِنَ الْمَدينَةِ اِلَى الْبَصْرَةِ مِنْ عَبْدِاللّهِ عَلِىٍّ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ اِلى اَهْلِ الْكُوفَةِ جَبْهَةِ الاَْنْصارِ، وَ سَنامِ الْعَرَبِ. | از نامه های آن حضرت است به مردم کوفه زمانی که از مدینه به بصره می رفت از بنده خدا علی امیرالمؤمنین به اهل کوفه، یاران بلند مقام و ســروران عـرب. |
| اَمّا بَعْدُ، فَاِنّى اُخْبِرُكُمْ عَنْ اَمْرِ عُثْمانَ حَتّى يَكُونَ سَمْعُهُ كَعِيانِهِ: | اما بعد، شما را از وضع عثمان آگاه می کنم چنانکه شنیدنش چون دیدنش باشد: |
| اِنَّ النّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ، فَكُنْتُ رَجُلاً مِنَ الْمُهاجِرينَ اُكْثِرُ اسْتِعْتابَهُ | مردم از او عیب جویی کردند، و من فردی از مهاجران بودم که اکثراً از او می خواستم رضای مردم را جلب کند |
| وَ اُقِلُّ عِتابَهُ، وَ كانَ طَلْحَةُ وَ الزُّبَيْرُ اَهْوَنُ سَيْرِهِما فيهِ الْوَجيفُ، | و کمتر در پی سرزنشش بودم. سبک ترین برنامه طلحه و زبیر درباره او تندروی، |
| وَ اَرْفَقُ حِدائِهِمَا الْعَنيفُ، وَ كانَ مِنْ عائِشَةَ فيهِ فَلْتَةُ غَضَب، فَاُتيحَ | و نرم ترین کارشان فشار آوردن به او بود، عایشه هم به ناگهان در حق او خشم گرفت، آن گاه |
| لَهُ قَوْمٌ فَقَتَلُوهُ، وَ بايَعَنِى النّاسُ غَيْرَ مُسْتَكْرَهينَ وَ لامُجْبَرينَ، | عده ای بر کشتن وی مهیّا شدند و او را کشتند، و مردم بدون اکراه و اجبار، |
| بَـلْ طائِعيـنَ مُخَيَّـريـنَ. | بلکه از روی میل و اختیار با من بیعت کردند. |
| وَ اعْلَمُوا اَنَّ دَارَ الْهِجْرَةِ قَدْ قَلَعَتْ بِاَهْلِها وَ قَلَعُوا بِها، | بدانید دار هجرت (مدینه) اهلش را برکَند و اهلش هم از آن کنده شدند، |
| وَ جاشَتْ جَيْشَ الْمِرْجَلِ، وَ قامَتِ الفِتْنَةُ عَلَى الْقُطْبِ. فَاَسْرِعُوا | مدینه چون جوشش دیگ به جوش آمد، و فتنه برپا گشت. به سوی امیر خود |
| اِلى اَمِيرِكُمْ، وَ بادِرُوا جِهادَ عَدُوِّكُمْ اِنْ شاءَ اللّهُ. | بشتابید، و به جانب جهاد با دشمنان پیشدستی کنید، اگر خدا خواهد. |