| وَ مِنْ وَصِية لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ | از وصیت های آن حضرت است |
| لِعَسْكَرِهِ قَبْلَ لِقاءِ الْعَدُوِّ بِصِفّين | به لشگرش، پیش از دیدار با دشمن در صفّین |
| لاتُقاتِلُوهُمْ حَتّى يَبْدَاُوكُمْ، فَاِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللّهِ عَلى حُجَّة، | دست به جنگ نزنید تا آنان شروع کنند، زیرا به حمد خدا حجّت با شماست، |
| وَ تَرْكُكُمْ اِيّاهُمْ حَتّى يَبْدَاُوكُمْ حُجَّةٌ اُخْرى لَكُمْ عَلَيْهِمْ. فَاِذا | و جنگ نکردن از سوی شما تا شروع جنگ از جانب آنان حجّت دیگری از شما بر آنهاست. دشمن |
| كانَتِ الْهَزيْمَةُ بِاِذْنِ اللّهِ فَلاتَقْتُلُوا مُدْبِراً، وَ لاتُصيبُوا مُعْوِراً، | چون به اذن حق پای به هزیمت نهاد فراری را به قتل نرسانید، و ناتوان را آسیب نزنید، |
| وَ لاتُجْهِزُوا عَلى جَريح، وَ لاتَهيجُوا النِّساءَ بِاَذًى وَ اِنْ شَتَمْنَ | و زخمی را نکشید. و زنان را با آزردن به هیجان نیاورید گرچه متعرض |
| اَعْراضَكُمْ، وَ سَبَبْنَ اُمَراءَكُمْ، فَاِنَّهُنَّ ضَعيفاتُ الْقُوى وَ الاَْنْفُسِ | آبروی شما شوند، یا به بزرگانتان ناسزا گویند، زیرا توان و جان و عقلشان |
| وَ الْعُقُولِ. اِنْ كُنّا لَنُؤْمَرُ بِالْكَفِّ عَنْهُنَّ وَ اِنَّهُنَّ لَمُشْرِكاتٌ. وَ اِنْ كانَ | ضعیف است. زمانی که در شرک بودند مأموریت داشتیم از آنان دست بداریم.و اگر در |
| الرَّجُلُ لَيَتَناوَلُ الْمَرْاَةَ فِى الْجاهِليَّةِ بِالْفِهْرِ اَوِ الْهِرَاوَةِ فَيُعَيَّرُ بِها | روزگار جاهلیّت مردی زنی را با سنگ یا چماق می زد، او و فرزندانش را |
| وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ. | به این عمل سرزنش می کردند. |