| وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ | از نامه های آن حضرت است |
| اِلى بَعْضِ عُمّالِهِ | به بعضی از کارگزارانش |
| اَمَّا بَعْدُ، فَاِنَّ دَهاقينَ اَهْلِ بَلَدِكَ شَكَوْا مِنْكَ غِلْظَةً وَ قَسْوَةً، | اما بعد، دهقانان محدوده ات شکایت کرده اند که با آنان به خشونت و قساوت رفتار می کنی، |
| وَاحْتِقاراً وَ جَفْوَةً. وَ نَظَرْتُ فَلَمْ اَرَهُمْ اَهْلاً لاَِنْ يُدْنَوْا | و خوارشان شمرده و بر آنها ستم روا می داری. در کارشان اندیشه کردم آنان را سزاوار نزدیک کردن ندیدم |
| لِشِرْكِهِمْ، وَ لا اَنْ يُقْصَوْا وَ يُجْفَوْا لِعَهْدِهِمْ. فَالْبَسْ لَهُمْ جِلْباباً مِنَ | چون مشرکند، و شایسته دور شدن و جفا نیافتم چون با ما پیمان بسته اند. پس برای آنان جامه ای از |
| اللِّينِ تَشُوبُهُ بِطَرَف مِنَ الشِّدَّةِ، وَ داوِلْ لَهُمْ بَيْنَ الْقَسْوَةِ وَالرَّأْفَةِ، | مدارا همراه با اندکی سختی بپوش، و رفتاری مخلوط از نرمی و شدت با آنان داشته باش، |
| وَ امْزُجْ لَهُمْ بَيْنَ التَّقْريبِ وَ الاِْدْناءِ، وَ الاِْبْعادِ وَ الاِْقْصاءِ، | نه آنان را بسیار قریب و نزدیک آر، و نه بسیار بعید و دور گردان، |
| اِنْ شاءَ اللّهُ. | اگر خـدا بخواهـد. |