شد دو خصلت مرد ابله را نشانصحبت صبیان و رغبت با زنان
ناخوشی در زندگانی ای ولیدمرد را از خوی بد گردد پدید
آنکه نبود مرد را خوی نکومرده میدانش که زنده نبود او
هر که گوید عیب تو اندر حضورمینماید راهت از ظلمت بنور
مر ترا هر کس که باشد رهنمایشکر او میباید آوردن بجای
هر خردمندان علم را لباسخلق نیکو شرم نیکوتر شناس
حال خود را از دو کس پنهان مداراز طبیب حاذق و از یار غار
تا توانی با زنان صحبت مجویراز خود را نیز با ایشان مگوی
آنچه اندر شرع باشد ناپسندگرد او هرگز مگرد ای هوشمند
هر چه را کردست بر تو حق حرامدور باش از وی که باشی نیک نام
چونکه بگشاید در روزی خدایدل گشاده دار تنگی گم نمای
تازه روی و خوب سخن باش ای اخیتا بود نام تودر عالم سخی
پر مخور اندوه مرگ ای بوالهوسچونکه وقت آید نگردد پیش و پس
دل زغل و غش همیشه پاک دارتا توانی در درون کینه مدار
تکیه کم کن خواجه برکردار خویشدل بنه بر رحمت جبار خویش
بهترین چیزها خلق نکوستخلق خلق نیک را دارند دوست
رو فروتر شو همیشه ای خلفکین بود آرایش اهل شرف
آنکه باشد در کف شهوت اسیرگرچه آزادست او را بنده گیر
گر تو بینی ناکسی را بارگاهحاجت خود را ازو هرگز مخواه
بر در ناکس قدم هرگز مبرور به بینی هم مپرس از وی خبر
تا توانی کار ابله را مسازکار فرمایش ولی کمتر نواز