گفت «کان قاب قوسین». «میان دو قوس أین بود. أین را بسهم بین انداخت. آنگه قوسین را ثابت کرد تا بَین صحیح کرد، یا برو غالب شود عین.»
قال: معنی این سخن- واللّه اعلم- اشارت بدان قوسین که آن دو چیزس، که از یکدیگر مباینست، که میان آن «بَین» گویند «وأین». چون حق خواست که مهتر را بعیانِ عیان رساند، بقوس ازل و قوس ابد- که از علت أین و بَین منزهست- أینیت و حیثیت بینداخت. آنگه نزدیکش کرد بعین نزدیک عین، یعنی آنگه که قوسین نیز بینداخت، که از ازل و ابد نام دارد، و سهیمن که «دنو» و «مقام» نام دارد، -«دنا فتدلی» گویند- او را از قرب قرب برگرفت. چون أین و بَین و علت و حوادث و أفعال و کواین و حرف و ملکوت و جبروت از راه بیرون رفت، مهتر را از وصف بذات رسانید و از ذات بصفت.