باز رجوع کردن بقصۀ شیخ صلاح الدین عظم اللّه ذکره و شنیدن او عداوت منکران را و فرمودن که ایشان ابلهند و جاهل، من در خیر ایشان میکوشم و در حق ایشان سعادت ابدی میخواهم، بایستی که جان فدا کردن، بشکرانۀ آن خود عوض عداوت مینمایند

گفت من نیکخواه ایشانممهربان با همه چو خویشانم

این سزای من است و کردارمعوض گل خلند چون خارم

وای بر قوم اگر کنم نفرینهمه را مال و سررود هم دین

راستین شیخ همچو سر باشدغیر او قالب بشر باشد

زنده بیسر کسی کجا ماندپای بی سر ره از کجا داند

دست و پائی که شد جدا از تنگرچه جنبد ولی ندارد فن

جنبش از وی رود شود ساکنعضو مرده یقین بود ساکن

خلق بیدین بدان جدازسراندنقششان چون بشر ولیک خراند

زندگیشان دراز خود نکشدملک الموت جمله را بکشد

سر بریده اگر شود جنبانتو در آن حال ساکنش میدان

زانکه هر جنبشی که بیمدد استزود ساکن شود چو بیصدد است

وقت جنبش ورا تو ساکن بینهرچه مقدور گشت کائن بین

اهل دل را حیاتشان باقیستجانشان هم شراب و هم ساقیست

مرگ ایشان چو نقل از خانه استرفتن از جان بسوی جانانه است

صدر جنت شده است جای همهحق در آن گشته کدخدای همه

مدتی بود خانه شان دنیامرگشان باز برد در عقبی

اینچنین مرگ را مگوی تو مرگبلکه گو بینوا رسید ببرگ

خشمگین شد از آن گروه لئیمگشت واقف ز راز شیخ علیم

هر دو با هم ز قوم گردیدندصحبت جمله را چو گردیدند

ره ندادند دیگر ایشان راآن لئیمان کور بیجان را

مدتی چون بر این حدیث گذشتجمله را خشک گشت روضه و کشت

مدد از حق بدو بریده شد آنلاجرم بر نرست در بستان

همه گشتند سرد از آن گرمیرویشان سخت شد ز بیشرمی

معرفتشان نماند و بسته شدندهمگان دلفکار و خسته شدند

روزشان گشت همچو شب تاریکگردن جمله شد ز غم باریک

روزها شیخ را نمیدیدندهمه شب خواب بد همیدیدند

آخر کار جمله دانستندهمچو ماتم زده بهم شستند

هر یکی دست خود همیخائیداز دلش غصه ها همیزائید

گفته با هم اگر چنین ماندچه شود حال ما خدا داند

پیش از آنکه رویم جمله ز دستچاره سازیم تا رهیم ز شست

سوی ایشان رویم توبه کنانوصل جوئیم تا رود هجران

همه جمع آمدند بر در اومینهادند بر زمین سرو رو