و أیضا منها هر مظهری كه هست مغایر است مر آن چیزی را كه در وی ظاهر است و ظاهر به صورت و شبح خود در آن مظهر است نه به ذات خود هم‌چنان‌كه از آینه و آب و آنچه در ایشان می‌نماید این معنی ظاهر است مگر مظاهر حقایق مطلقه چون مظاهر الهیه كه در آن جا ظاهر و مظهر با یكدیگر متّحدند و فرق میان ایشان به اطلاق و تقیّد است مثلاً حقیقت مطلقۀ انسانیه به اعتبار اطلاق ظاهر است و به اعتبار تقیّد به مشخصات مظهر و شكّ نیست كه آن حقیقت مطلقه عین افراد خود است كه ظاهر وی‌اند پس این جا مظهر غیر ظاهر نباشد و ظاهر بذاته در مظهر ظاهر باشد نه به صورت و شبح.