إِنْ کُنْتَ ذا عِلْمٍ بِمَا اللّهُ قَضیٰفَاثْبُتْ أُصادِفْکَ وَسَیْفِی مُنْتَضیٰ
وَاللّهِ لا یَرْجِعُ شَیْءٌ قَدْ مَضیٰوَاللّهُ لا یُبْرِمُ شَیْئاً نَقَضا
اِنتِضاء: شمشیر از نیام برکشیدن. و إبرام: محکم کردن. و نَقْض: شکستن. و در بعضی نسخ بجای مصراع ثانی «فَإنَّهُ یَأْتِیکَ سَیْفِی المُنْتَضیٰ»، و بجای مصراع رابع: «وَاللّهِ لا یُبْرَمُ شَیْءٌ نُقِضا».
می‌فرماید: اگر هستی تو خداوند علم به آنچه خدا حکم کرده، پس بایست که بیابم ترا و شمشیر من برکشیده باشد. بحقّ خدا که بازنمی‌گردد چیزی که به حقیقت گذشت، و خدا محکم نمی‌کند چیزی را که شکست.
«شارح»
هر چیز که در ازل مقدر نشودشکّ نیست که تا ابد مصوّر نشود
تغییر قضای ایزدی ممکن نیستوین کار بهیچ رو میسّر نشود