و کذلک جعلنالکلّ نبیّ عدواً شیاطین الانس و الجنّ تزویری که قوّت خیال (تصویر) کرده بود صادر گشت و تدبیری که شیخ نجدی را تقریر افتاده بود رسید و ترّهاتی که آن راندۀ حضرت رانده بود خوانده شد، عقلم از آن فطنت پر فتنت او فراخنده آمد، و دین من ازتباهی بی تناهی او فراگریستن نشست و متفکّر شد(م) از جسارت او و متحسر شد از خسارت او که ای سبحان اللّه العظیم چرا بر تخیّلات دیو منشوران جائَکُم فاسِقٌ بِنَبَاءٍ غافل‌وار بر دین خود نخواند و چرا در تسویلات نفس توقیع اِنَّ بَعض الظنّ اثم مسلمان وار بر خود (عرضه نکرد) کسی که این عروس سبز قبارا و آن انصافست عُمَروار در خدر امانت خود (در) آورده باشد بر وی این تهمت نبرند وتهمت کسی که این گنده پیر کبود چادر را و آن دنیا است حیدر وار سه طلاق بر گوشۀ چادر بسته باشد بدو این سفته نفرستند و کسی که اگر قرص خورشید قرص خوان او سازند و او مذاق خویش را بدان نیالاید بر خمیرریزۀ ولید مغیره گبر کی زینهار خورد و کسی که اگر بطحای مکه را از بهر او کوه زر سازند او بکرشمۀ همّت بدان ننگرد و مطالعتش نکند او نعلین و ژندۀ ابولؤلؤ مدبرکی دزدد، هیهات ثم هیهات مکن زنبورخانۀ غضبانی حلیمان میاشور و نگارخانۀ شهوانی حکیمان را آتش درمنه، درخت همّتی که عندلیب آن روح الامین است آشیانۀ غراب البین مساز و خزانۀ دولتی که هزینۀ خواهش روح القدس است بر کلبۀ کلاب النار قیاس مکن بترس از حسرت آن روزی که حسرتت سود ندارد، و مپوش بر خدای عزّ وجلّ حالی که بر حضرت لایخفی علیه چیزی پوشیده نیست، و بدان و دانند دانایان که من تا آن امانت را که گواهی آن وَحَمَلَها الاِنسان است قبول کرده‌ام امانت هیچ دزد برای مزد قبول نکرده‌ام، و تا بر عتبۀ دارالسلام و الاسلام متّکا ساخته‌ام هرگز با هیچ ناهمتا وناهمواری که تهمتی درو گنجد سلام و علیک روا نداشته‌ام بنقّاشان خیال مغرور مشو و فرّاشان جمال یقین را مهجور مکن، در راستکاری کوش تا رستگاری یابی که هر که این معنی دریافت از همه مقصود و مرادهای دو جهانی بریافت وگرنه خود از مگس تا کرکس و کیل درمنند و از بدایت روح نبات تا نهایت جنبش حیات خصم منند و هذه قصیرة عن طویلة و السّلام علی من تاب و رجع واللّه تعالی هو الموفق و المعین و الصلوة و السّلام علی نبیه المصطفی و آله و اصحابه.