پسر گفتش که هر خلقی که هستندهمه دل در هوای خویش بستند
قدم خود از هوابر مینگیرندکه گامی بی ریا برمینگیرند
چو هست این دَور دَور نفس امروزنمیبینم دلی بر نفس پیروز
گر از بهر هوای خویش من نیزکنم از سحر حاصل اندکی چیز
چو در آخر بود توبه ازانمندارد ای پدر چندین زیانم