امامی كافتاب خافقینستامام از ماه تا ماهی حسینست
چو خورشیدی جهان را خسرو آمدكه نه معصوم پاكش پس رو آمد
چو آن خورشید اصل خاندانستبمهرش نه فلك از پی روانست
چراغ آسمان مكرمت بودجهان علم و بحر معرفت بود
بهمّت هر دو عالم كم گرفتهولی نورش همه عالم گرفته
رخ او بود خورشید الهیشبی تاریك، مویش از سیاهی
كسی كو آفتاب و شب بهم خواستحسن آن از حسین آمد بهم راست
امام ده و دو حق كرد قسمتكه هر یك پردهیی سازد ز عصمت
ده و دو پرده زان آمد پدیدارحسینی بود امّا پردهیی زار
ببر داین راه او گر مبتلا بودولی خونریز او در كربلا بود
اگر هستی تو اهل پردۀ رازازین پرده بزاری میده آواز
بسی خون كردهاند اهل ملامتولی این خون نخسبد تا قیامت
هر آن خونی كه بر روی زمانهستبرفت از چشم و این خون جاودانهست
چو ذاتش آفتاب جاودان بودز خون او شفق باقی ازان بود
چو آن خورشید دین شد ناپدیداردر آن خون چرخ میگردد چو پرگار