امامی كو امامت را حسن بودحسن آمد كه جمله حسن ظن بود
همه حسن و همه خلق و همه حلمهمه لطف و همه جود و همه علم
زجودش هفت دریا هشت آمدز شوقش نه فلك در گشت آمد
سه نور بس قوی را چارم او بودبرای آن همه چیزش نكو بود
مربع زان سه آمد جوهر اومثلث دو مثنّی در بر او
چو دو میراث مشكین زان سه تن داشتچو جان در بر ازو با خویشتن داشت
دل پر نور او دریای دین بوددو موی او دو شست عنبرین بود
چو در دریا فكند آن شست در راهبشست افتاد از ماهیش تا ماه
رخی چون روز و زلفی همچو شب داشتكسی كان هر دو دید الحق عجب داشت
چو آه از دل برآوردی بغم دردر افتادی شب و روزش بهم در
شب از موی سیاهش تیره گشتهز رویش ماه روشن خیره گشته
لبش قایم مقام حوض كوثركه بودی چشمۀ نوش پیمبر
چنان نوشی بزهر آلوده كردندجگر پر خون دلش پالوده كردند
ز زهرش چون جگر شد پاره پارهز غصّه گشت خونین سنگ خاره
دل خصمش نشد از خون جگر رنگولی از درد او خون شد دل سنگ