چونکه آن بدبخت آخر از قضاناگهان آن زخم زد بر مرتضی
مرتضی را شربتی کردند راستشاه دین گفتا که خونریزم کجاست
شربت او را ده نخست آنگه مرازانکه او خواهد بدن همره مرا
شربتش بردند گفت این است قهرحیدراینجا خواهدم کشتن بزهر
مرتضی گفتا بحق کردگارگر بخوردی شربتم آن نابکار
من همی ننهادمی بی او بهمپیش حق در جنت المأوی قدم
مرتضی را چون بکشت آن مرد زشتمرتضی بی او نمی شد در بهشت
بر عدو چون شفقتش چندین بودبا چو صدیقیش هرگز کین بود
آنکه را چندین غم دشمن بودبا عتیقش دشمنی چون ظن بود
بامیان نارد جهانرا کردگارچون علی صدیق را یک دوستار
چند گوئی مرتضی مظلوم بودوز خلافت راندن محروم بود
چون علی شیر حق است و تاج سرظلم نتوان کرد بر شیر ای پسر