داد از خود پیر ترکستان خبرگفت من دو چیز دارم دوست تر
آن یکی اسب است ابلق گامزنواندگر خود نیست جز فرزند من
گر خبر یابم ز مرگ این پسراسب میبخشم به لشگر زاین خبر
زانکه میبینم که هست این هر دو چیزچون دو بت در دیدۀ جانم عزیز
تا نسوزی ونسازی همچو شمعدم مزن در پاکبازی پیش جمع
هر که او در پاکبازی دم زندکار خود تا بنگری بر هم زند
پاکبازی کو بشهوت نان خوردهم در آن ساعت قفای آن خورد