وصیت کردن عمران جفت خود را بعد از مجامعت کی مرا ندیده باشی

وا مگردان هیچ ازینها دم مزن تا نیاید بر من و تو صد حزن

عاقبت پیدا شود آثار این چون علامتها رسید ای نازنین

در زمان از سوی میدان نعره‌ها می‌رسید از خلق و پر می‌شد هوا

شاه از آن هیبت برون جست آن زمان پابرهنه کین چه غلغلهاست هان

از سوی میدان چه بانگست و غریو کز نهیبش می‌رمد جنی و دیو

گفت عمران شاه ما را عمر باد قوم اسرائیلیانند از تو شاد

از عطای شاه شادی می‌کنند رقص می‌آرند و کفها می‌زنند

گفت باشد کین بود اما ولیک وهم و اندیشه مرا پُر کرد نیک