رنجور شدن اوستاد به وهم

گشت اُستا سست از وهم و ز بیم بر جهید و می‌کشانید او گلیم

خشمگین با زن که مهر اوست سست من بدین حالم نپرسید و نجست

خود مرا آگه نکرد از رنگ من قصد دارد تا رهد از ننگ من

او به حسن و جلوهٔ خود مست گشت بی‌خبر کز بام افتادم چو طشت

آمد و در را به‌تندی وا گشاد کودکان اندر پی آن اوستاد

گفت زن خیرست چون زود آمدی که مبادا ذات نیکت را بدی

گفت کوری رنگ و حال من ببین از غمم بیگانگان اندر حنین

تو درون خانه از بغض و نفاق می‌نبینی حال من در احتراق

گفت زن ای خواجه عیبی نیستت وهم و ظن لاش بی معنیستت

گفتش ای غر تو هنوزی در لجاج می‌نبینی این تغیر و ارتجاج

گر تو کور و کر شدی ما را چه جرم ما درین رنجیم و در اندوه و گرم

گفت ای خواجه بیارم آینه تا بدانی که ندارم من گنه

گفت رو مه تو رهی مه آینت دایما در بغض و کینی و عنت

جامهٔ خواب مرا زو گستران تا بخسپم که سر من شد گران

زن توقف کرد مردش بانگ زد کای عدو زوتر تو را این می‌سزد