حال خود بشنوز من ای مرد نیکروغن ایمان مریزان تو به دیک
چون پدر این پند راتعلیم کرداوستادم هم مراتعظیم کرد
گفت ای نور دو چشم صالحانوز معارف نقد اسرار زمان
همچو تو فرزند درگیتی نزاددشمنانت را سر و تن گو مباد
ای تو مقصود پدر در سرّ دیناز تو روشن گشته ایمانم یقین
ای تو در ملک دلم روشن شدهدر میان باغ جان گلشن شده
من امام خود زخود بشناختمو آنگهی دنیا و دین در باختم
دین و دنیایت نیاید هیچ کاراز من این دم این سخن را گوش داد
گر نباشد آن امامت راهبراز وجود خویش کی یا بی خبر
رو تو در دین خدا ایمان بیارتا شود سرّنهانت آشکار
رو تودر دین محمد رست شوهمچو عطّار از طریق چست شو
هرکه دیدارولی پیدا ندید
تو یقین میدان که او خود را ندید