صدری كه به صدق، صدر ثقلین او بوددر شرع، نخست، قُرَّة العین او بود
با خواجۀ كاینات، در خلوت خاصحق می‌گوید كه ثانی اِثْنَین او بود
آن پیشروی، كه شرع از او نام گرفتدیو از بیمش جهان به یك گام گرفت
از هیبت او زلزله در خاك افتادوز دِرّۀ او زلزله آرام گرفت
ای آن كه حیا و حلم، قانون تو بودقرآن ز مقام قرب، مقرون تو بود
خون تو سزا به صِبْغَةُ الله از انكصبّاغی صِبْغَة الله از خون تو بود
صدری كه گلِ طارمِ معنی او رُفتدُرِّ صدفِ قُلزمِ تقوی او سفت
بودند دو كون سائلان درِ اوو او بود كه از جمله سَلُونی او گفت
ای ماه ز حسن خلق تو یافته بهرپر مشك ز عطرِ خُلق تو جملۀ دهر
وز هر دو جهان كجا توان برد این قهركان آب حیات را بكُشتند به زهر
ای گوهر كانِ فضل و دریای علوموز رای تو دُرِّ دُرجِ گردون منظوم
بر هفت فلك ندید و در هشت بهشتنُه چرخ، چو تو، پیشروِ ده معصوم