بود مجنونی چو در كار آمدیگاه گاهی سوی بازار آمدی
در نظاره آمدی حیران و مستچست بگرفتی سر بینی بدست
آن یكی گفتش كه ای شوریده دینبینی از بهر چه میگیری چنین
گفت این شمغندی بازاریانسخت میدارد دماغم را زیان
گفت در بازار پس كم كن نشستگفت نتوان چون مهم كاریم هست
جمله آن خواهم كه بینم روز روزمردم بازار را در تفت و سوز