طالبی مطلوب را گم كرده بودروز و شب سر در جهان آورده بود
از غم جان وجهان بفریفتهدر جهان میرفت جانی شیفته
پای از سر در طلب نشناخت اوخویش را نعلین آهن ساخت او
پس جهان صدباره چون پیموده كردای عجب نعلین آهن سوده كرد
ذره ذره گشت در راهی درازآهن نعلین او بی دلنواز
گر چه بسیاری بگشت از درد اوهم نیافت از هیچ راهی گرد او
عاقبت در پیش او آمد سه راهبر سر هر راه او خطی سیاه
بر سر یك ره نوشته كای غلامگر فرو آئی بدین ره تو تمام
گرچه این راهیست دشوار و درازهم برآئی عاقبت زین راه باز
بر ره دیگر نبشته كای سلیمگر فرو آئی بدین راه عظیم
یا برآئی زین ره آخر ناگهانیا ازین جابرنیائی جاودان
بر سیم بنبشته بدكای مرد پاكگر فرود آئی بدین راه هلاك
برنیائی تا ابد هرگز دگرنه نشان از تو بماند نه خبر
محو گردی گم شوی ناچیز همزین چه فانی تر بود آننیز هم
گفت چون در وصال اومید نیستكار جز نومیدی جاوید نیست
این سیم راهست راه من مداماین بگفت و شد در آن ره والسلام
راه اول در شریعت رفتن استدر عبادت بی طبیعت رفتن است
پس دوم راهت طریقت آمدستور سیم خواهی حقیقت آمدست
در حقیقت گر قدم خواهی زدنمحو گردی تا كه دم خواهی زدن
هر كه در راه حقیقت زد دو گامتا ابد نابود گردد والسلام
گام اول را زخود مطلق شودپس بدیگر گام محو حق شود
هر كرا زانجایگه بوئی بوددر نگنجد گر همه موئی بود