كشتئی افتاد در غرقاب سختبود در كشتی حریصی شور بخت
نقدش آهن بود خرواری مگربود با او همنشین مردی دگر
نقد این پرحواصل بود و بسموج چون بسیار شد از پیش و پش
آنكه داشت آهن همه بر پشت بستوین بدان پر حواصل بر نشست
عاقبت چون گشت آن كشتی خرابمرد را افكند آن آهن در آب
وان دگر یك راه ساحل برگرفتخوش خوشش پرحواصل برگرفت
ای شده عمری گران بار گناهمی‌نترسی پیش و پس آبی سیاه
بادلی چون آهن و باری گرانكی رسد كشتی ایمان با كران
گر ز دریا راه ساحل بایدتبار چون پر حواصل بایدت
ورنه در غرقاب خون افتاده گیراز گران باری نگون افتاده گیر
كار خود در زندگانی كن ببرگزانكه نتوان كرد كاری روز مرگ
این زمان دریاب كاسان باشدتور نه دشواری فراوان باشدت