بر سر خاكی زنی خوش می‌گریستگفت مجنونیش كاین گریه زچیست
گفت چشمم تر دلم غمناك ماندزین جوان من كه زیر خاك ماند
گفت تو در خاكی او در خاك نیستكو كنون جز نور جان پاك نیست
تا كه در تن بود جایش خاك بودچون بمرد از خاك رست و پاك بود
گرچه تن را نیست قدری پیش دوستیوسف جان در حریم خاص اوست
چون بغایت بود رتبت روح راكردتنبیه از پی او نوح را