قرآن کریمبه زبان فارسی

نهج البلاغه — خطبه ۱۹۵: ياران خود را در بسياری‌ از اوقات به آن پند می‌داد

ياران خود را در بسياری‌ از اوقات به آن پند می‌داد
متن عربیترجمه استاد حسین انصاریان
وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُاز سخنان آن حضرت است
كانَ كَثيراً ما يُنادى بِهِ اَصْحابَهکه یاران خود را در بسیاری‌ از اوقات به آن پند می‌ داد
تَجَهَّزُوا رَحِمَكُمُ اللّهُ، فَقَدْ نُودِىَ فيكُمْ بِالرَّحيلِ، وَ اَقِلُّواخدا شما را رحمت کند، مجهّز شوید که شما را برای‌ کوچ کردن دعوت کرده اند، میل
الْعُرْجَةَ عَلَى الدُّنْيا، وَانْقَلِبُوا بِصالِح ِ ما بِحَضْرَتِكُمْ مِنَ الزّادِ، فَاِنَّماندن در دنیا را کم کنید، و با توشه شایسته ای‌ که دارید به سوی‌ خدا بازگردید، که پیش روی‌
اَمامَكُمْ عَقَبَةً كَؤُوداً، وَ مَنازِلَ مَخُوفَةً مَهُولَةً، لابُدَّ مِنَ الْوُرُودِ عَلَيْهاشما گردنه ای‌ سخت، و منازلی‌ ترسناک و هول آور است، که چاره ای‌ از ورود به آن و
وَالْوُقُوفِ عِنْدَها. وَاعْلَمُوا اَنَّ مَلاحِظَ الْمَنِيَّةِ نَحْوَكُمْ دائِبَةٌ،وقوف در آن ندارید. بدانید مرگ به طور جدّی‌ دیده خود را به سوی‌ شما دوخته،
وَ كَاَنَّكُمْ بِمَخالِبِها وَ قَدْ نَشِبَتْ فيكُمْ، وَ قَدْ دَهَمَتْكُمْ فيها مُفْظِعاتُگویا به چنگالهایش که در شما فرو رفته دچار هستید، و امور شدید و عظیم و سنگین
الاُْمُورِ وَ مُعْضِلاتُ الْمَحْذُورِ. فَقَطِّعُوا عَلائِقَ الدُّنْيا، وَاسْتَظْهِرُواو طاقت فرسا بر شما حمله آورده. پس پیوندهای‌ دنیا را از خود قطع کنید، و به توشه تقوا
بِـزادِ التَّـقْـوى .پشت خود را قوی‌ گردانید.
- وَ قَدْ مَضى شَىْءٌ مِنْ هذَا الْكَلامِ فيما تَقَدَّمَ بِخِلافِ هذهِ الرِّوايَةِ.-]در گذشته نیز (خ ۸۴) قسمتی‌ از این سخن با اختلاف در روایت گذشت.[