| وَ مِنْ وَصِية لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ | از وصیت های آن حضرت است |
| لِمَعْقِلِ بْنِ قَيْس الرِّياحِىِّ حينَ اَنْفَذَهُ اِلَى الشّامِ فى ثَلاثَةِ آلاف مُقَدِّمَةً لَهُ | به معقل بن قیس ریاحی، زمانی که او را با سه هزار نفر به عنوان مقدمه لشگر خود به شام فرستاد |
| اِتَّقِ اللّهَ الَّذى لابُدَّ لَكَ مِنْ لِقائِهِ، وَ لا مُنْتَهى لَكَ دُونَهُ، | از خداوندی که ناگزیر از ملاقات با او هستی، و غیر او تو را نهایتی نیست پروا کن، |
| وَ لاتُقاتِلَنَّ اِلاّ مَنْ قاتَلَكَ، وَ سِرِ الْبَرْدَيْنِ، وَ غَوِّرْ | جز با کسی که با تو بجنگد نجنگ، و در صبح و عصر که هوا ملایم است حرکت کن، لشگر را در وسط |
| بِالنّاسِ، وَ رَفِّهْ فِى السَّيْرِ، وَ لا تَسِرْ اَوَّلَ اللَّيْلِ، فَاِنَّ اللّهَ جَعَلَهُ | روز استراحت ده، راه را به آرامی طی کن، ابتدای شب حرکت مکن، که خداوند آن وقت را برای آرامش |
| سَكَناً، وَ قَدَّرَهُ مُقاماً لا ظَعْناً. فَاَرِحْ فيه بَدَنَكَ، وَ رَوِّحْ ظَهْرَكَ. | قرار داده، و برای استراحت نهاده نه برای کوچ کردن. بدن و مرکب خود را به شب آسوده دار. |
| فَاِذا وَقَفْتَ حينَ يَنْبَطِحُ السَّحَرُ، اَوْ حينَ يَنْفَجِرُ الْفَجْرُ، فَسِرْ عَلى | چون شب را آسودی تا وقت سحر رسید با بامداد درآمد بر اساس برکت حق |
| بَرَكَةِ اللّهِ. فَاِذا لَقيتَ الْعَدُوَّ فَقِفْ مِنْ اَصْحابِكَ وَسَطاً، وَ لاتَدْنُ مِنَ | حرکت کن. چون با دشمن روبرو شدی وسط لشگر بایست، و به دشمن |
| الْقَوْمِ دُنُوَّ مَنْ يُريدُ اَنْ يُنْشِبَ الْحَرْبَ، وَ لاتَباعَدْ عَنْهُمْ تَباعُدَ مَنْ | مانند کسی که می خواهد جنگ کند نزدیک مشو، و از آنان همانند کسی که از جنگ می ترسد |
| يَهابُ الْبَأْسَ، حَتّى يَأْتِيَكَ اَمْرى، وَ لايَحْمِلَنَّكُمْ شَنَانُهُمْ عَلى | خود را دور مکن، تا فرمانم به تو برسد. و بعض و کینه شما را به جنگ با آنان |
| قِتالِهِمْ قَبْلَ دُعائِهِمْ وَ الاِْعْذارِ اِلَيْهِمْ. | وادار نکند پیش از آنکه آنان را به حق دعوت کنی و راه عذر را به رویشان ببندی. |