| وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ | از نامه های آن حضرت است |
| اِلى مُعاوِيَةَ | بـه معـاویه |
| فَاِنَّ الْبَغْىَ وَ الزُّورَ يُوتِغانِ بِالْمَرْءِ فى دينِهِ وَ دُنْياهُ، وَ يُبْدِيانِ | ستم و بهتان انسان را در دین و دنیایش رسوا و انگشت نما می کند، و عیب و نقصش |
| خَلَلَهُ عِنْدَ مَنْ يَعيبُهُ. وَ قَدْ عَلِمْتَ اَنَّكَ غَيْرُ مُدرِك ما قُضِىَ فَواتُهُ. | را نزد عیبجویان آشکار می نماید. تومی دانی آنچه از دستت رفته به دست نخواهی آورد (خون عثمان). |
| وَ قَدْ رامَ اَقْوامٌ اَمْراً بِغَيْرِ الْحَقِّ فَتَاَوَّلُوا عَلَى اللّهِ فَاَكْذَبَهُمْ. | اقوامی کاری را به ناحق قصد کردند و به تأویل حکم حق دست زدند، خداوند هم آنان را تکذیب کرد. |
| فَاحْذَرْ يَوْماً يَغْتَبِطُ فيهِ مَنْ اَحْمَدَ عاقِبَةَ عَمَلِهِ، وَ يَنْدَمُ مَنْ اَمْكَنَ | پس برحذر باش از روزی که مسرور می گردد کسی که عاقبت کارش را نیکو یافته، و پشیمان شود آن که |
| الشَّيْطانَ مِنْ قِيادِهِ فَلَمْ يُجاذِبْهُ. وَ قَدْ دَعَوْتَنا اِلى حُكْمِ الْقُرْآنِ | عنانش را به شیطان داده و به دفعش برنخاسته. تو ما را به حکم قرآن خواندی |
| وَ لَسْتَ مِنْ اَهْلِهِ، وَ لَسْنا اِيّاكَ اَجَبْنا وَلكِنّا اَجَبْنَا الْقُرْآنَ فى حُكْمِهِ. | در حالی که اهل قرآن نیستی، و ما هم جواب تو را ندادیم، بلکه حکم قرآن را پذیرفتیم. |
| وَالسَّلامُ. | والســـلام . |