بسم الله الرحمن الرحیم
و به نستعِین
مقلب القوب برهان الهیت در تقلیب قلوب اظهار می كند و نقض العزائم۱ و فسخ الهمم پیدا می شود. عزم جانب كژی درست است. «و َاللهُ غالبُ عَلی اَمرهِ» تا خود بعد از این چون بود. واگر او نیز بر دوام از اجلاس البیوت و مخدرات الستور نبود، شاید یكبارگی حمیتی كند، و روزی چند بجهد، كه سنت الهیت در هجرت فرمودن انبیاء و اولیاء و سالكان خود دانسته است، «من یهاجِر فِی سَبیلِ اللهِ یجِد فِی الاَرضِ مُراغَماً كثیراً وَ سَعَتهً» این جمله تنبیه داند و نظاره دل. و وقت می بود تا خود چه فرماید. و چون اشارتی رود، البته روا ندارد پای در پیش نهادن، كه بیم حجت بود.
مختص آمد اكرمه الله و از آمدن او آسایشها بود هم او را و هم ما را. اكنون بازگشت و نیك آگاهی فرا داد. لیكن مگر چنین مصلحت بود آنچه در مصالح وقت او بیند دریغ ندارد، و معاونت به اشارت و عبارت و دل و همت. و قدِ استَودعَ اللهُ دینَهُ و نَفسَه و اَمانَتَهُ و خَواتیمَ عَمَلهِ، و هولایضیعُ وَ دائعَه. انَه القادرُ الكریمُ الرؤفُ الرحیمُ. وَ الحمدُ للِه رَبِ اَلعَالمینَ.
- - شكستن استخوانها ↑