سپاس آرم به درگاه خداوندخداوندی که بی‌مثل است و مانند
خداونـدی که هستی آفرین استخـدای آسمانـها و زمیـن است
هر آن چه هست از او هستی گرفتهبلنـدی یافتـه هستـی گرفتـه
خداوندی که ما را آفریدهچه زیبا جامه خلقت بریده
تن ما آفریده از گِل و خاکبه ما داده روان روشن و پاک
چو در پایان بی آغاز گردیماز اویـیم و به سویش باز گردیم
خداوندی که در پیدا و پنهانبه مـا بخشـیده نعمتها فــراوان
ز نعمتها است ایمان بهتـرینشز هی نیروی ایمان آفرینش
به ما لطفش چوبی اندازه بودهبه سوی خویش ما را ره نموده
پیمبرها فرستـاده اسـت ما راکه بنماید خود راه خدا را
محمّــد بهتـریـــن ِ بنــدگـانـشهمـان پیغمبــر آخـر زمـانـش
به روی ما درِ اسـلام بـگشـایددرود حق به جان پاک او باد
دگــر بـر اوصیـاء تابنـــاکشعلِی و یازده فرزند پاکش
که بوده دانش آنان چو دریابه پاکی و به ژرفی و به پهنا
نیاز و رازش بر درگه حقهمه بوده ز روی صدق مطلق
مناجاتی کز آنان مانده بر جا برای ما بود بهتر دعاها
خدایا بنده ای افسرده جانمکه روی آورده بر این آستانم
پناهم ده پناه دیگرم نیستاگر باشد از اینجا بهترم نیست
سراپای وجودم پر گناه استپی بخشایشت چشمم براه است
اگر دستم نگیری افتم از پایچو افتم بر نخیزم دیگر از جای
تو پروازم بده با بال ایمان مگیـر از من خدایا حال ایمان
که تا در واپسین دم روی جانانببینم پیش پا بسپارمش جان
به صحرای قیامت با چنین حالبگیرم در شفاعت دامن آل