بسم اللّه الرحمن الرحیم
رب اشرح لی صدری و یسر لی امری واحلل عقدة من لسانی یفقهوا قولی
بعد از حمد و ثنای اله، ودرود و تحیت بر برگزیدهگان آن درگاه، چنین گوید محمّد بن مرتضی المدعو به محسن ایده اللّه فی كل مسلك و موطن كه چون گشایش غصه دل كره بر كره را بفتح الباب سخن بستهاند، و تنفیس كر بت سینه شرحه شرحه را بنفسه و نفس پیوسته و بسی از كربت غربت دنیا، و سكوت جهّال علمانما در دلم كِره شده بود، و هم نفسی نمییافتم كه بدستیاری سخن با او رازی در میان نهم و به بیان، درد دلی بر وی شمارم، بخاطرم رسید كه لوحی بدست آرم و به پایمردی قلم و زبان بیان شمهای از حقیقت حال علم و علما و بعضی از پریشانی احوال خود در این دار ابتلاء، بر وی نگارم تا شاید بدین وسیله دلی خالی شود، و شرح صدری حالی گردد،بنابر این چند كلمه مرقوم شد و به «شرح صدر» موسوم گشت و به دو مقاله مرتب ومختوم گردید.