هر بنده را ناچار است از آنكه بداند كه او را پروردگاریست دانا و آفریننده ایست توانا كه او را خلعت هستی بخشدیه و خلقت سَوّی كرامت فرموده و چشم بینا و گوش شنوا عنایت نموده و زبان گویا و جوارح توانا ارزانی داشته و دل بیدار و عقل خبردار برو گماشته كه خیر را از شر جدا كند و نفع را از ضرر تمییز دهد و بداند كه محتاج است به او در حیات و بقاء و به معاونت او در مراتب سلوك و ارتقاء و مفتقر است بتیسیر و عنایت او در امتثال اوامر كما هی، و به عصمت و وقایت او در باز ایستاندن از نواهی، و بداند كه پوشیده نیست برو هیچ امری از امرو، چه خُرد و چه كلان و چه آشكار و چه پنهان، پس هرگاه این مراتب را به علم الیقین دانست یا به عین الیقین مشاهده نمود، كارش بجائی كه هرگز از پروردگار خود غافل نشود و در هیچ حال او را فراموش نكند، بلكه در اكثر اوقات و مُعظم حالات به فكر و ذكر او اشتغال داشته باشد و در عامه احوال او را خواند و در كافه آمال به او توسل جوید، و در فنون متصرفات با او مخاطبه و مكالمه نماید، و در صنوف خَلَوات با او مناجات كند و آهسته آهسته در مشاهده و مراقبه بجائی رسد كه یكباره از ما سوای او منقطع، و به او متصل، از همگنان بینیاز و به او متبتل شود، و چون به این مقام عالی مستسعد شود، حق تعالی او را به خود نزدیك گرداند و به جوار خود رساند و قدرش را ارجمند كند و او را در سلك اولیای خود درآورد و با اصفیای خود بیامیزد و در زمره ملایك منخرط سازد و بلذات ابدی و سعادت سرمدی بنوازد.