در حدیث ائمه معصومین علیهم السلام وارد شده كه بهترین وسیله بنده را به جناب الهی در استجابت دعا و ظفر یافتن بر اعدا، خواه در جهاد اصغر كه جنگ با دشمن بیرونیست و خواه در جهاد اكبر كه جنگ با دشمن درونیست، توسل جستن به خاتم انبیاء و اوصیاء و سایر ائمه هدی سلام اللّه علیهم یعنی ایشان را به نام یاد كردن در مناجات با حق تعالی و به جاه و عزت ایان طلبیدن حاجت و مدّعا، چه در ازمنه سابقه و امم سالفه، مدار توسل بریشان بوده، هرگاه كسی را مصیبتی عظیم رو میداده یا دشمنی رو مینهاده یا كاری دشوار میشده یا گناهی سر میزده یا غمی و اندوهی میرسیده یا در ایام سختی دراز میكشیده، به جناب عزت ایشان متوسل میشده و به نامهای نامی ایشان تبرك میجسته همیشه مَرْهم دلهای خسته ایشان میبودهاند و همواره قفل از درهای بسته ایشان میگشودهاند، پیوسته انبیای سابق از انوار ایشان اقتباس مینمودهاند و خیل رسل به قبله ارواح ایشان توجه میفرمودهاند، توبه آدم به بركت اسماء با بركت ایشان پذیرفته شد و كشتی نوح به دستیاری ایشان از غرق خلاص گردید و ابراهیم به یمن دوستداری ایشان به درجه خلّت رسید و موسی بن عمران به بركت وفاء به عهد ایشان رتبه كلام و اصطفا یافت و عیسی بن مریم به نور شناسائی ایشان به مرتبه روح اللهی رسید و روح القدس در بهشت جزوی از باغهای معرفت ایشان نوبرچشید. پس شیعیان امت مرحومه كه امت ایشانند، و فرقه ناجیه كه منسوب به ایشانند، بدین سزاوارترند كه بجاه ایشان توسل جویند، به جناب اله، و ایشان را شفیع خود سازند در آن درگاه، پس چون بر یكی از ایشان كار تنگ شود باید كه تضرع و زاری به درگاه باری برد و بگوید:بار خدایا اگرچه بنده گنه كارم و از شرم و خجالت گناه روی سؤال ندارم، اما به عزت و جاه بزرگان درگاهت و به رفعت و قرب مقربان بارگاهت، آنانی كه به فضل رحمت خود، محبت ایشان در دل من نهاده و روح مرا بریشان شناسائی داده اعنی محمّد و علی و فاطمه وحسن و حسین و علی بن الحسین و محمّد بن علی و جعفر بن محمّد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمّد بن علی و علی بن محمّد و حسن بن علی و الحجة القائم علیهم السلام كه مرا از عصیان و خطا نگاه دار و نفس مرا از شیطان و هوی در پناه دار و گناهات مرا بیامرز، و دشمنان مرا منكوب و مخذول گردان و فلان مهم مرا بساز و به لطف و مرحمت خود این نیازمند را بنواز، چه قدر ایشان نزد تو از آن برتر است كه دعای كسی كه متوسل بریشان شده باشد رد كنی، و با او هرچند بد كرده باشد بدكنی.
تمت الرسالة و الحمدللّه اولاً و اخراً.