ای صد هزاران پیمانۀ دریاء خرد قطرۀ بحر امید تو! ای صد هزار سلطان امر و نهی خاک بوس سراپردۀ عشق تو! ترهات طمطراقیان فقه مخر، که در صدر عشق «لایجوز و لِمَ» برنتابد. کوته دیدگان جمله در خواب روزگار تواند همه را خط نیستی در کش، تا زیبا چهرۀ خوبت هیچ خود فروشی نبیند. آفتاب معرفت چون برآمد، چراغ شب کوران طبیعت چه کند؟ از کوه برآی تا ذرّۀ ارادت بمهر ماه سعادت طالب خورشید ازل شود.