حسین روایت کند «از طور، از یاقوت نور، از صاحب میزان، گفت: مُلک و ملکوت در صورت آدم و ذریت او پیداست، و خداوند- جل جلاله- ظاهر کرد بصنایع و اسماء خود نزد نزول سبحات او، از پیدا شدن ملک نزد قرآن کبریا، که اوراست قدر و حسنات.»
قال: بطور طور سینا خواهد یا جبل مصطبة، یا جبال مکه، آنجاست موضع تجلی. قال النبی- علیه السلام- «جاء اللّه من سینا، و استعلن بساعیر و اشرق من جبال فاران.» دست برین کوه قاف می‌نماید که محل قسم است. و بیاقوت نور شمس میخواهد و این صحیح است؛ یا تجلی موسی، یا خیام نور غیب، یا جوهری که بدست مَلک نهار است. بصاحب میزان اسرافیل خواهد واللّه اعلم، و این صحیح است؛ یا ملک قضا وقدر، یا فعل حق یا قرآن. معنی خبر چنین است که کونین از عرش تا بثری در صورت آدم ظاهرست، زیرا که کون اصغرست. هرکه آدم را دید، از عرش تا بثری دید. «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم.» از فعل بعدم تجلی کرد، آدم را جمیع صفات پدید آورد. از آن گفت نقش بند «قل اللهم مالک الملک»، زبدۀ «ما کان محمد فی کان»- صلوات اللّه علیه- «خلق اللّه آدم علی صورته» یعنی بصورت کون که از فعل صادر آمد، و آن نزد ظهور عالم مُلک و شهادت کُبریست؛ کبراء معرفت را، قدر و جاه انسان را، در حسنات لایزالی و مشاهدۀ ذوالجلالی.