حسین روایت کند «از خضرۀ نبات، از الوان انوار، از حیات قدس، که جنان نزدیک میشود هر روز؛ زمین مقدس هر سال یکبار.»
قال: بسبزی نبات طراوت زَهره خواهد، و لطافت سبزی، یا صفاء تخم ریاض قلب، که از باران سعادت روید و آن باران از مُزن الفت آید. بأنوار بهار خواهد یا انوار قدرت که در افعال مباشرست؛ آن اول صحیح‌ترست؛ یا انوار فعل، یا انوار غیب، یا انوار تجلی که از همه موجودات متلالیست. بحیات قدس ریاح لواقح خواهد و این درستست؛ یا حیات فعل در همه اجسام، یا ارواح اشجار و انهار یا انوار روح ناطقه یا بحر قدس ملکوت بهشت، که نزدیک شود بجان قاصدان و مشتاقان و مقبلان هر لحظه، تا اخیار از عالم فنا بعالم بقا کشند از شوق حق بدیشان، چنانک طبیب دردمندان معرفت گفت- علیه السلام- «انّ الجنّة لتشاق الی عمار و سلمان.» نزدیک شدن ارض مقدس هر سال بیت المقدس است؛ او بآسمان نزدیکتر از همۀ زمین است: پاره‌ئی از زمین بهشت است. قال اللّه تعالی «بالوادِ المقدس طوی.» و قال «بارکنا حَوْله.» معراج سید از آنجاست؛ مصعد ارواح از آنجاست؛ مرقاة عزرائیل- علیه السلام- آنجاست؛ عیسی- علیه السلام- بآن درجات بزیر آید. قربتش ازین سبب است. یا ارض عرفات خواهد یا ارض حرم که مزار محبان تلبیت ابراهیم- علیه السلام- است.