قال: حدیث طواسین نامی چند است که آن را در فصلی چند نهاده است از حقایق مبهم. از آن یکی طاسین سراج است، و طاسین فهم، و طاسین ازل و التباس در فهم فهم و صحت دعاوی بعکس معانی و اشباه آن. از قطب جاکوس کُردی شنیدم- رحمة اللّه علیه- که حسین بن منصور هزار تصنیف کرد؛ بیشترین در بغداد بسوختند و آن از حکایت شیخ ابوعبداللّه بن خفیف است. در حدیث رقیعات با ابوالعباس عطا- رحمة اللّه علیه- قطب گفت که «کتابی کرد حسین بن منصور که آن را حامیمُ القِدَم خواند.» و بروایتی دیگر شنیدم که «حامیم القدم» نام کتابیست که واسطی تصنیف کرد- رحمة اللّه علیه- جملۀ این اسامی در تأویل معانی رموز است از خاطر ربانی بخواطر روحانی. و آن سنت الهی است در حروف تهجی. و آن جمله اسرار است، مثل «ألم» و «طواسین» و «حوامیم». صدیق اکبر-رضی اللّه عنه- گوید که «این حروفات اسراری چند است که جز خدای و رسول کس نداند.» طرفی از آن در شرح شطحیات حق گفته شد. اما آنچ این جای حسین بن منصور یاد کرد از طواسین، بهر یکی رمزی نمود بسنت حق. و تفسیر آن جمله: طواسین اشارت طمس است عیون اسرار را از غلبۀ نور قدم چون حقیقت حق بسطوات عزت قدمت زند بر جرم کون با ارواح صادره ازو، تا فانی کند آباد دهر با ارواح بآباد خود.