حسین گفت که «هرکه حق را بنور ایمان طلب کند، همچنانست که آفتاب را بنور کواکب طلب کند.»
قال: بدین کلمه آن خواهد که حق منزهست از ادراک ایمان خلق او را، و محیط شود معرفت خلق را. قال اللّه تعالی «ولا یحیطون به علماً.» نه مهتر غمناکان محبت در سراب ازل دم «لااحصی ثناءً»زند؟ آنگه گوید «اگر سبحات جلالش چشمها را پیدا شود، همه را بسوزاند.» این رشک توحید عارفان است، و درد فناء محبان. ایشان دانند که کوه طور از تجلی چون پست گشت. و موسی از صعقه چون مست شد.آشفتگان قدس شناسند عجایب کشوف قدم در قرام کرم. از آنست که هر روز ازل را شایق‌تر آیند. و أبد را عاشق‌تر.
متفرقات کلام حسین بن منصوررا- قدس اللّه روحه- شرح دادیم. طواسینش را بزبان شطاحان بغرایب نکت عبارت کنیم- ان شاء اللّه- زیرا که آن از فضیلات رسمی بس عجایبست و علومی بس غرایب. وفقنا اللّه بشرحها و أیّدنا بکشفها للمسترشدین الصادقین بمنه وجوده!