بایزید گوید «هرکه در بساط دیمومیّت سخن گوید، باید که با وی نور دیمومیت باشد.»
قال: نور دیمومیت، ای جان! در موحد نور «اَفَمَن شرح اللّه صدره للاسلام»، فهو علی نور من ربه است. چون کامل شود موحد، حق ازو در عالم تجلی کند بجمیع ذات و صفات، چنانک از طور بموسی: «فلما تجلی ربّه للجبل». دانی که عارف از مکان و از کوه گرامی‌تر است. علامت نور تجلی نور غیب است. در پیشانی عارف «تعرفهم بسیماهم» از آن گوید.
ابویزید گوید که «نور صمدیت در بشرۀ عارف پیداست. حدیث «مَثَلُ نوره کمشکوة فیها مصباح» یاد دارد.»