شیخ گفت: گروهی چنین می‌انگارند که طهارت و صفای بر کمال و دوام در آنهاست و هیچ گاه از آنها جدا نمی‌شوند و می‌پندارند که بنده از همۀ تیرگی‌ها وعلت‌ها پاک می‌تواند شد یعنی به کلی جدا گردد. اینها در اشتباهند چون که بنده نمی‌تواند همیشه از علت‌ها و بدی‌ها دور شود. گاهی که پاک است بدی‌ها از او دورند و گه گاه هم دچار زشتی‌ها می‌گردد و خداوند با نام و یاد خود آنها را پاکی و روشنی می‌بخشد.
طهارت قلبی بنده مهم‌تر است، پاکی دل از حسد، بدخواهی، شرک، بدگمانی بسیار مهم است. آن طهارت که همیشگی است و دچار ناخالصی‌ها نمی‌گردد ویژۀ انسان نیست چه تنها خداست که علت‌ها و انگیزه‌ها او را دگرگون و دگرسان نمی‌سازند اما آفریده‌ها همگی پیچیده در بلا و سختی و دگردیسی‌اند مگر این که با ذکر و پرستش از آن درآیند. بنده در هنگام تیرگی دل باید توبه و استغفار کند و از خدا آمرزش خواهد گرچه در همه وقت بهتر است که چنین کند چه که خداوند فرموده است: به سوی خداوند همگی و همیشه بازگردید، ای مؤمنان، شاید رستگار بشوید(نور/ ۳۱). چنان که از پیامبر روایت شده که گفت:«هرگاه دلم را غباری می‌گیرد از خداوند آمرزش می‌خواهم صدبار در روز.»