شیخ رحمه گفت: اگرچه متابعت رسول عللم بر همۀ طوایف آدمیان و اصناف عالمیان واجب است. صوفیان که سابقان مضمار عبودیّت و صادقان دارالقرار الوهیّتاند، در متابعت اختصاص ممتازند. و رسول عللم مجمع آداب ظاهر و باطن بود، زبان قرآن مقرّر این حال است: قالَ اللّهُ تَعالی: «ما زاغَ البَصَرُ وَماطَغی» و این موهبتی خاص است مر رسول را عللم که هیچ موجود را باوی مجال اشتراک نیست، از بهر آنکه در مکتب «اَدَّبَنی رَبّی فَاَحْسَنَ تَأْدیبی» کمالیّت استقامت حاصل کرده بود، و عرصۀ سینه به نور مکارم اخلاق منوّر کرده و عیار اخلاص بر محک امتحان پایدار آورده. شیخ زاده صدر الدین اشنهی رحمه درمدح رسول عللم گفته است: قطعه:
این بزرگوار مملکت و این سلطان دنیا و آخرت صلعم در استقامت به کمال اعتدال رسیده بود. قلبش همچون قالب شده بودو قالب همچون قلب شده، ظاهرش باطن شده باطنش ظاهر شده، بصرش چون بصیرت، بصیرتش چون بصر، به غایتی که نظر و علم مقارن قدم و حال او بود صلعم بخلاف حال موسی کلیم عللم که نظر او مقارن قدم او نبود، لاجرم قفای «صعقه» خورد و «خَرَّ مُوسی صَعِقاً». و رسول عللم چون به این حال به کمال رسیده بود، به بدرقۀ آن جملۀ حُجب خرق کرد و به سبب این آداب، رتبت او در عالم قربت بالای همۀ ملک و فلک آمد و به صفای این صفات بود که از جملۀ انبیاء قصب السّباق در ربود، و از همه درگذشت. لاجرم محرم حرم کبریا شد، و بیبار و جواز از درِ حضرت باز شد «فکانَ قابَ قَوْسَیْنِ اَو اَدْنی» قطعه:
و بباید دانست که این طایفه در صحبت متابعت رسول عللم سعی نمایند تا به برکت آن متابعت، مؤدّب و مهذّب شوند، و در همه اوقات ضبط آداب میکنند. شبلی رحمه گفته است: هر کس که از حق تعالی سئوالی کند ترک ادب است. شیخ رحمه گفت: این سخن قطعی نتوان گفت، که چون سالک قربت یافت،شاید که در اقوال انبساط کند به اجازت باری تعالی، و حال موسی کلیم دلیل این قول است که در مقام هیبت و عظمت بود، شرم میداشت که از محقّرات سؤال کند، چون وی را راه انبساط باز دادند، گفتندش: «سَلْنی وَلَوْ مِلْح عَجیْنِکَ» محقّرات از حضرت عزّت میخواه و اگر خودنمک خمیر باشد، و مثال این همچنان باشد که: پادشاهی بود با عظمت و هیبت، وحواشی و خدمتکاران شرم دارند که از او طلب محقّرات کنند، امّا چون بساط حشمت مرفوع شود و قربت بیابند، از محقّرات همچنان سؤال کنند که از کارهای معظم. ذوالنّون مصری رحمه گفته است: ادب عارف بالای همۀ ادبهاست،از بهر آنکه معرفت او مؤدّبِ دلِ او باشد. ابوعلی دقاق رحمه گفته است: ایّوب عللم در وقت دعا گفت: «رَبِّ اِنّی مُسَّنِیَ الضُّرُّ» و نگفت: اِرْحَمنی و عیسی عللم در وقت خطاب گفت: «اِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ» گفت: اگر گفتم تو میدانی حفظِ ادب را. ذوالنّون رحمه گفته است: هرگاه که مرید ادب در قول و فعل نگاهدارد، به آخر بدایت خود رجوع کند.
و بباید دانست که ترک ادب در وجود نفس سرشته است، و تا اندرون به نور معرفت منوّر نشود، به آداب حضرت الهیّت قیام نتوان نمود، و بیمعرفت نفس وشناخت آفات ومکرها و کیدهای آن، واقف نتوان شد بر آداب حضرت الهیّت. مقرّر این قول حدیث رسول است: «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَد عَرَفَ رَبّه» وَاللّهُ اَعْلَمُ بِالصَّوابِ.