شیخ رحمه گفت که: بزرگان طریقت، بعضی آن بودند که دایم به روزه بودند تا در قید حیات بودند در سفر و حضر. ابوعبدالله جان باز رحمه هم از قبیل ایشان بود، روزی اصحاب با او مبالغت کردند تا روزه بگشود و بدان سبب مدّتی بیمار شد. ابوموسی الأشعری رحمه گفت که: رسول عللم گفت: هرکس که همه روز بروزه باشد، راههای دوزخ بر او تنگ کنند.
چنانکه موضع نباشد از راه دوزخ که او قدم بر آن نهد، از بهر آن حدیث که رسول عللم فرموده است که: هرکس که همه روز بروزه باشد، صوم و افطار او قبول مباد. روز هر دو عید و ایّام التَّشریق صایمان صادقان افطار کنند. و در حدیثی دیگر آمده است که: رسول عللم گفته است که: فاضلترین روزه، روزه داشتن برادرم داود است عللم یک روز بروزه بودی و یک روز بگشادی. و در باب اربعینیّات حاصل صوم و افطار صادقان و سابقان بیان کردهایم که هر بچند روز افطار کردندی. مجرّدان بازار معانی و محبوبان خاص، در صوم و افطار مختار باشند. هرچه مراد و رضای حق تعالی در آن بینند، در آن سعی نمایند و ایشان طالب صدق باشند، و صدق در همه حال محمود است. و بعضی بودهاند که سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه اختیار روزه کردهاند. و صوم عشر ذی الحجه و عشر محرّم مستحب است و در خبر است که: هرکه در ماههای حرام، یعنی رجب و ذوالقعده و ذوالحجّه و محرّم، بروزه باشد، هفتصد ساله از آتش دوزخ دور باشد....