شیخ رحمه گفت: مرید باید که چون بانگ نماز شام بشنود، این دعا برخواند: اَللهُمَّ رَبِّ هذهِ الدَّعْوَةِ التّامَّةِ وَالصَّلوة الْقائمةِ، آتِ مُحمَّداً الْوَسیلَةَ وَالْفَضِیلةَ والدَّرَجةَ الْرَّفیْعَةَ وَابْعَثْهُ المَقامَ الْمَحْمُودَ الَّذی وَعَدْتَهُ، اَللهمَّ هذا اِقبالُ لَیْلِکَ وَاِدْبارُ نَهارکَ وَاَصْواتُ دُعائکَ فَاغْفِرْلی وَلِجَمیْعِ الْمُؤمِنیْنَ وَالْمؤْمِناتِ. و پیش از فریضه، دو رکعت نماز بگزارد، و چون از فرض شام فارغ شود، دو رکعت سنّت بگزارد، و به قُلْ یا أیها الکافرون و قُلْ هُوَاللّهُ اَحَد، پس سلام باز دهد و بگوید: مَرْحَباً بِمَلائِکَةِ اللَّیلِ، مَرْحباً بِالْمَلِکَین الْکَرِیمَیْنِ، اُکْتُبنا فی صَحیْفَتی اَنّی اُشْهِدُ اَنَّ السّاعَةَ آتِیةٌلارَیْبَ فِیْها وَاِنَّ اللّهَ یَبْعَثُ مَن فِی الْقُبورِ. اَللّهمَّ اِنّی اَوْدِعُکَ هذهِ الشَّهادَةِ لِیَومِ حاجَتی اِلَیْها. اَللهمَّ احْطِطْ بِهاوِزْرِی وَاغْفِرْبِها ذَنْبی وَثَقِّلْ بِها مِیزانی وَاَوْجِبْ لی بِها آمالی وَتَجاوَزْ عَنّی یا اَرْحَمَ الرّاحِمیْنَ. و میان شام و خفتن بهم پیوستن، فضیلتها و ثوابهای بسیار دارد و صاحب «قوت القلوب» ثواب آن آورده است. مرید باید که در آن سعی نماید که،میان شام وخفتن بهم پیوندد. و پس سنّت شام دو رکعت نماز بگزارد به سورة وَالَّسماء ذاتُ الْبُروُوج وَالسَّماء والطّارِق، پس دو رکعت دیگر بکند به فاتحه و اوّل عشر اَلْبقَرة وَاِلهکُمْ اِلهٌ واحِدٌ وآیت پسش، و پانزده بار قُلْ هُوَاللّهُ اَحَد، و در رکعت دوم به فاتحه و آیَة الْکرسی با هر دو آیۀ دیگر که از پس آن است، و آمَنَ الرَّسُول و پانزده بار قُل هُواللّهُ اَحَد، و بعد از آن، دو رکعت دیگر بکند به سورة تَنْزیل وَاَلْواقِعة، و بعد از آن چندانکه خواهد نماز میکند، و اگر قرآن داند، و در دو رکعت نماز به سر برد، فضیلت بیشتر یابد. پیش از نماز خفتن چهار رکعت نماز بکند به سوره الم تَنْزیل و یس وحم اَلدُّخان و تَبارک، و چهار رکعت دیگر بکند به آیةالکرسی و آمَنَ الرَّسُول و عشر اول اَلْحَدید وآخر عشر اَلْحَشر، و پس از این یازده رکعت نماز بکند به سیصد آیه از قران و از سوره وَالطّارق تا به آخر سیصد آیه است، و اگر از سورۀ تَبارک الَّذی بِیَدِهِ الْمُلک تا به آخر بخواند، هزار آیه باشد، و فضایل بسیار موعود است و اگر قرآن نداند در هر رکعتی ده بار قُل هُوَاللِهُ اَحَد برخواند بر این نسق، شیخ ابوطالب مکّی رحمه در کتاب «قوت القلوب» آورده است و فضایل آن بنوشته، از بهر اختصار ما فضایل آن ننوشتیم. هر مسعود که بر این ترتیب پیش گیرد، در این عالم و در آن عالم اثر آن ببیند. و مستحب است که پس وتر، دو رکعت نماز نشسته بکند به اِذا زُلْزِلَتْ وَاَلْهیکم، پس بخسبد. و آن دعاها و آیتها که یاد کردیم برخواند، و چون از خواب بیدار شود، بگوید: اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذی اَحْیانا بَعْد ما أَماتَنا وَاِلَیْهِ النُّشُور، وعشر آخر آل عمران برخواند، بعد از آن به وضو مشغول شود، و ببایددانست که: تجدید وضو سبب نور دل است و نزاهت و پاکی او. وَمایَعْقِلُها اِلّا الْعالِمُونَ. یعنی عالمان به حق و متقیان مطلق دانند که تجدید وضو چه اثرها دارد و چه انوار از آن تولّد میکند، و از آنجا که حقیقت است و ضعف بشریّت، اگر بنده در وقت هر فریضهای غسلی بکردی، دور از کار نبودی، تا مستعدّ مناجات باید که در پاکی اندرون کوشد و آنرا صافی میگرداند از عادات طبیعی، و به انابت و توبت و تواضع و افکندگی، افروخته میگرداند. و چون از وضو فارغ شود، ده بار بگوید: اَللّهُ اَکْبَر کَبِیراً، وَالْحَمدُلِلّه کَثِیراً وَ سُبْحانَ اللّه بُکْرهً وَاَصِیلا سُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّه وَلا اِلهَ الاَّ اللّهُ وَاللّهُ اکْبَر. و یکبار بگوید: اَللّهُ اکْبَر ذُوالْمُلْکِ وَالْمَلَکُوتِ وَالْجَبَروتِ والْکِبْریاء وَالْعَظَمةِ وَالْجلالِ وَالْقُدرَةِ، اَللهمَّ لَکَ الْحَمْدُ، اَنْتَ نُورُ السَّمواتِ وَالاَرْضِ وَمَنْ فِیهِنَّ، وَمَنْ عَلَیْهنَّ اَنسْتَ الْحَقُّ، وَمِنْکَ الحقُّ وَلِقائُکَ حَقٌ وَالْجنَةُ حقٌ وَالنّارُ حَقٌ، وَالنَّبیوُنَ حقٌ وَمُحَمَّدٌ صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ حقُّ اَللهُمَّ لَکَ اَسْلَمْتُ وَبِکَ آمَنْتُ وَعَلَیکَ تَوَکَلْتُ وَبِکَ خاصَمْتُ وَاِلَیْکَ حاکمتُ فَاغْفِرْلی ماقَدّمْتُ وَمااَخَّرْتُ وَمااَسْرَرْتُ وَما اَعْلَنْتُ، اَنْتَ الْمُقَدِّم وَاَنْتَ الْمُؤَخِّرٌ لا اِلَه الَا اَنْتَ، اَللهمَّ آتِ نَفْسِی تَقْویها وَزَکِّهااَنْتَ خَیْرُ مَنْ زَکیّها، اَنْتَ وَلِیُّها وَمَوْلاها، اللهم اهْدِنِیِ لِأَحْسنِ الاَخْلاق، لایَهْدِی لأَحْسَنِها اِلاّ اَنْتَ، وَاصْرِفْ عَنِّی سَیِّءَها لایَصرِفُ عَنَی سَیِّئها اِلّا اَنْتَ، اَسْأَلُکَ مَسألةَ الْبائِسِ الْمِسکین، واَدْعُوکَ دُعاءَ الْفَقیِرِ الذِّلِیل، ولاتَجْعَلْنِی بِدُعائکَ رَبِّ شَقیّاً وَکُنْ لِی رَؤُوفاً رَحِیْماً یا خیَیْرَ الْمَسْئُولینَ وَیا اَکْرمَ الْمُعْطِینَ، یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ. یعنی: ای خداوند بزرگوار، سزای حمد و ثنا توئی ایمان به تو میآورم و به رسول تو، گناهان من جمله بیامرز و خوی خویش به من بخش و از خوی بد مرا نگاه دارد و از تو در میخواهم که این بندۀ مسکین عاجز را بدبخت نگردانی. به سبب دعا بر او رحمت کنی، پس دورکعت نماز بگزارد، در رکعت اول، فاتحه ولَوْاَنَّهُم اِذْظَلَمُوا اَنْفُسَهُم جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوااللّهَ واْستَغْفَرَلَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحیماً، و در رکعت دوّم فاتحه وَمَنْ یَعْمَلْ سوئً اَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتغفِرِاللّهَ یَجِدِ اللّهَ غَفُوراً رَحیماً، و چون فارغ شود چند بار بگوید: اَسْتَغْفِرُاللّهَ الْعَظیمَ الَّذی لا اِلهَ الّا هُوَ الحَیُّ الْقَیّومُ وَاَتُوبُ اِلَیه و بعد از آن دو رکعت دیگر بگزارد به فاتحه و آیةالکرسی، و رکعت دوم فاتحه و آمَنَ الرَّسُول. بعد از آن تا هشت رکعت، تا دوازده رکعت چندانکه تواند میگزارد. و در قیام و رکوع و سجود دراز باز گیرد تا فتوحات غیبی بیابد.