دُونَکَها مُتْرَعَةً دِهاقاکَأْساً زُعافاً مُزِجَتْ زُعاقا
إِنّا لَقَوْمٌ ما نَرَیٰ ما لاقَیٰأَقُدُّ هاماً وَ أَقُطُّ ساقا
دُونَکَ: أی خُذْ، و ضمیر متّصل به او راجع به کَأْس که مؤنّث سماعی است، قال اللّه تعالیٰ: «كَأْسٍ مِن مَّعِينٍ ٭ بَيْضَاء»۱ ؛ و إِتْراع: پر رکدن. و کَأْسٌ دِهاقٌ: أی ممتلئةٌ. و زعفه زَعْفاً: أی قتله مکانَه، و سمٌّ زُعاف بالضمّ. والزُّعاق «بالضمّ»: الماءُ الممزوجُ بالملحِ الشّدید الملوة. والقَطّ: القطع عَرْضاً «من الأول».
می‌فرماید: فراگیر این کاسه را پر کردهٔ پر، کاسهٔ زهر که آمیخته است به نمک آب. به درستی که ما هراینه قومی باشیم که نبینیم آنچه ملاقی شود ما را، شکافم به درازی تارک را و بُرَم به پهنا ساق را. «شارح»
ای سفله به قصد خون خود خیره مشوناموس چه ورزی سر خود گیر و برو
در مزرع دهر باشد از تیغ مراداسی که بآن کنم سر خصم درو
- - الصافات: ۴۵ – ۵۶. ↑